Nieuws
MCO moet blijven omdat het geld oplevert
Was het maar zo simpel. De vraag is ook niet of het MCO moet blijven bestaan – dat lijkt me evident – de vraag is hoe. Vooral als het gaat om de financiering. Het draait weer eens om geld.
Vanuit een puur bedrijfseconomisch model is cultuur een vreemde eend in de bijt. In het bedrijfsleven zie je het niet vaak dat er zoveel wordt geïnvesteerd enkel om kwaliteit en vernieuwing na te streven. Meestal is vernieuwing niet het doel op zich maar een manier om concurrenten op afstand te houden.
Zwaar financieel verlieslatende projecten zijn in de cultuur heel gewoon. En al helemaal onbegrijpelijk: bij een uitbreiding van de capaciteit of het herhalen van een succesvol programma wordt er alleen maar nog meer verlies geleden. Het ‘break even point’ is nooit in zicht. Om te denken dat het verdienmodel uit de commerciële wereld zomaar kan worden toegepast op cultuur is kortzichtig. Kwaliteit heeft een prijs.
Het is beter te zoeken naar de juiste financier of beter gezegd: investeerder. Als wij Nederlanders plots vinden dat de overheid zich stevig moet terugtrekken zijn er zeker andere investeerders te vinden maar daarvoor is wel eerst een cultuurverandering nodig. Vaak wordt verwezen naar sponsors uit het bedrijfsleven. Een interessante optie. Bedrijven weten immers erg goed wat er onder hun klanten speelt en hebben er belang bij sympathiek gevonden te worden.
Toch verwacht ik de komende jaren uit die hoek weinig soelaas. Binnen de sport is sponsoring al een stuk verder ontwikkeld en bestaat er enige logica: het is duurder om Ajax te sponsoren dan Telstar. Maar het bedrijfsleven heeft geen traditie in het sponsoren van kunst – enkele uitzonderingen daargelaten – en er bestaat nauwelijks iets als een markt van vraag en aanbod. Bovendien wordt er tegenwoordig ook vanuit andere sectoren in de samenleving een beroep gedaan op de goedgevigheid en medewerking van het bedrijfsleven. Denk aan de zorg, het onderwijs en de sport. Die steeds grotere roep om aandacht en geld maakt de toch al wankele markt van vraag en aanbod alleen maar schever.
Waar liggen voor het MCO dan de kansen? Wanneer zouden bedrijven willen investeren? Bedrijven willen in de huid kruipen van klanten en potentiële klanten en daardoor meer zaken kunnen doen. Uiteindelijk moet het geld opleveren. Hoge kwaliteit, uniek aanbod en breed bereik zijn daarbij de belangrijkste argumenten. MCO heeft daarvoor een aantal troeven in handen. Een hardhandig dwingen zal enkel verliezers opleveren. Vooral op langere termijn.
Rutger Hamelynck
Head of Sponsorships ING Group
Vanuit een puur bedrijfseconomisch model is cultuur een vreemde eend in de bijt. In het bedrijfsleven zie je het niet vaak dat er zoveel wordt geïnvesteerd enkel om kwaliteit en vernieuwing na te streven. Meestal is vernieuwing niet het doel op zich maar een manier om concurrenten op afstand te houden.
Zwaar financieel verlieslatende projecten zijn in de cultuur heel gewoon. En al helemaal onbegrijpelijk: bij een uitbreiding van de capaciteit of het herhalen van een succesvol programma wordt er alleen maar nog meer verlies geleden. Het ‘break even point’ is nooit in zicht. Om te denken dat het verdienmodel uit de commerciële wereld zomaar kan worden toegepast op cultuur is kortzichtig. Kwaliteit heeft een prijs.
Het is beter te zoeken naar de juiste financier of beter gezegd: investeerder. Als wij Nederlanders plots vinden dat de overheid zich stevig moet terugtrekken zijn er zeker andere investeerders te vinden maar daarvoor is wel eerst een cultuurverandering nodig. Vaak wordt verwezen naar sponsors uit het bedrijfsleven. Een interessante optie. Bedrijven weten immers erg goed wat er onder hun klanten speelt en hebben er belang bij sympathiek gevonden te worden.
Toch verwacht ik de komende jaren uit die hoek weinig soelaas. Binnen de sport is sponsoring al een stuk verder ontwikkeld en bestaat er enige logica: het is duurder om Ajax te sponsoren dan Telstar. Maar het bedrijfsleven heeft geen traditie in het sponsoren van kunst – enkele uitzonderingen daargelaten – en er bestaat nauwelijks iets als een markt van vraag en aanbod. Bovendien wordt er tegenwoordig ook vanuit andere sectoren in de samenleving een beroep gedaan op de goedgevigheid en medewerking van het bedrijfsleven. Denk aan de zorg, het onderwijs en de sport. Die steeds grotere roep om aandacht en geld maakt de toch al wankele markt van vraag en aanbod alleen maar schever.
Waar liggen voor het MCO dan de kansen? Wanneer zouden bedrijven willen investeren? Bedrijven willen in de huid kruipen van klanten en potentiële klanten en daardoor meer zaken kunnen doen. Uiteindelijk moet het geld opleveren. Hoge kwaliteit, uniek aanbod en breed bereik zijn daarbij de belangrijkste argumenten. MCO heeft daarvoor een aantal troeven in handen. Een hardhandig dwingen zal enkel verliezers opleveren. Vooral op langere termijn.
Rutger Hamelynck
Head of Sponsorships ING Group
